Kazbegi. Piekne i goscinne Zakaukazie

Najpierw odpowiem na zapytania w komentach, za ktore klaniam sie pas. Kazdy koment jest skrupulatnie odnotowywany i bedzie brany pod uwage przy zaproszeniach na prezentacje ;)

Sylwia, jeszcze nie do konca wypoczete, ale juz chyba wyluzowane. Jedzenia naprawde mozna nam pozazdroscic, nie bede sciemniala. Ale my po schodach nie wchodzilysmy. To sa takie schody, wzdluz ktorych kolejka jechala kiedys. Chyba jeszcze kilka lat temu. A teraz sciezka pod gorke prowadzi po prostu tak, ze w pewnym momencie przecina kolejke i wyglada tam niesamowicie. Pozostalosci po kolejce z tymi stylowymi lampami jak z jakiegos moskiewskiego prospektu.
A co do kolejki, to jeszcze jedna ciekawostka. Ona nie jezdzi juz dobrych kilka lat. Na dole stoi caly dzien (kto wie, moze i noc) gosc w mundurku, ktory po prostu kazdego, kto podchodzi do drzwi kiwnieciem glowa informuje "niet". Zastanawiamy sie, po co takiego czlowieka sie w ogole oplaca zamiast zamurowac wejscie.

Pieszcza, postaram sie. Nie bedzie az taki swiezy, ale na pewno pyszny. Wolisz z farszem serowym, serowo-jajkowym (ten moze troche sie zestarzec), miesnym, czy fasolowym? Ale Monia cos sugeruje, ze jak przywioze przepisy, to ona bedzie nam smazyla te pierogi. Bedzie trzeba sie wybrac do Toronto!

Edgar, z mapka... pomysle, jak bede jeszcze miala sile, to wyrysuje moze cos. Tyle ze pamietaj, ze my zmieniamy plany na miejscu. W Gori w kazdym razie planujemy byc w przyszlym tygodniu i to raczej w drugiej polowie. A zatem dawaj dawaj, znajdz to nazwisko! Co do Gruzinow, to slyszelismy, ze potrafia dla wrogow byc agresywni, ale jak tak ich obserwuje, to mam wrazenie, ze na pewno nie bardziej agresywni niz my Polacy. Pomysl z bratem lub szwagrem Gruzinem jest niezly.

Maciej (Mzz?), moga :) i pala. Duzo tutaj pala papierosow.

Dymek pod pomnikiem, gruzinska specjalnosc:

Marek, oczywiscie, ze mialysmy. To domowe jest pyszne. Idziesz do knajpy, prosisz o wino, a pani przynosi butelke np. po Fancie pelna wina ;) Probowalysmy tez czaczy, o ktorej Agata napisze kawalek dalej.

Czuges, krolowa Tamara byla krolem, wiedziales o tym ;)

A teraz do tego, co u nas.

Marszrutke do Kazbegi, miasta jakies kilka kilometrow od Osetii Polnocnej (Rosja), zlapalysmy bez problemu. Znaczy, moze malutki, to schody do metra. Metro w Tibilisi jest bardzo gleboko. Schody ruchome zjezdzaja bardzo stromo i bardzo gleboko w dol i do tego niesamowicie szybko. Kiedy sie ma dwa plecaki - jeden z przodu i jeden na plecach - to naprawde trudno utrzymac na nich rownowage, nie wspominajac o tym, ze wskoczenie na nie wymaga nie lada odwagi, bo po pol sekundzie fru i ostry spad w dol.

Ale wracajac do marszrutki. Cena 20 zelkow (tak nazwalysmy ichnie lari, bo maja symbol GEL). Jedzie sie niecale 3 godziny, wiec nie ma tragedii, a w samej marszrutce bylo sporo miejsca. Po drodze przepiekne widoki, gory, przelecz, jeziora. A kierowca okazal sie miec siostre, ktora wynajmuje pokoje.
A! Bo zapomnialam. W marszrutce jechalismy jeszcze z dwoma Polakami, Agata i Krzysiem z Krakowa. Razem zatem zdecydowalismy sie na pokoje u jego siostry. Po 15 zelkow od lepka. To jakies niecale 10 dolarow.
Zmiana butow na lzejsze i ruszyolismy na miasto:

Te dwie czarne kropeczki na tej zielonej gorze, to byl nasz cel na kolejny dzien - Tsminda Sameba, a to biale za tym, to Kazbek.
A nizej, w miescie takie obrazki:

Jak sie przyjrzycie, to zobaczycie napis: "Pustoj", to na wypadek jakby ktos chcial sie zainteresowac zawartoscia paki tego auta.

Wrocilismy wieczorem do naszych gospodarzy, bo my spimy w domu u ludzi. Maja pokoje, ktore w sezonie wynajmuja. Gospodyni, Nata, jest niesamowita. Co chwile wyskakuje z czyms, zeby nas ugoscic. A to talerz obranego i pokrojonego melona, a to plasterki sera wlasnej roboty, a to wymyslone baklazany z serem i orzechami. Pyta sie wczoraj, czy nie chcemy czaja. A my, ze kawe bysmy wypili. Ona przerazona, bo nie ma i obiecuje, ze kupi zaraz z rana. Przychodzimy dzisiaj po poludniu do domu, a Nata "Kawy?", a my wlasnie wypilismy kawe na miescie i do niej "Czaj". A ona prawie wkurzona: "Czaj? Nie! Nie mam czaja. Kupilam kawe", zrozpaczona. Nie moglam na to patrzec, powiedzialam, ze chetnie wypije jeszcze jedna kawe.

Ale potem przyjechali jeszcze jedni Polacy i oni tez, ze czaj. Nata nie wytrzymala. Wolalismy za nia, zeby zostala w domu, ale juz stracila nerwy, poleciala do sasiadki po herbate.

Jak oni nie moga sprostac naszym wymyslom, to dopiero wtedy sie denerwuja. Sa niesamowici pod tym wzgledem. Polacy sa goscinni, niektorzy nawet wyjatkowo, ale to tutaj to przekracza wyobrazenie.
W moim przewodniku jest napisane, ze sa obsesyjnie goscinni. I to jest chyba najlepsze okreslenie. I jeszcze pisza, ze niewiele jest rzeczy, ktore moga uszczesliwic Gruzina bardziej niz mozliwosc ugoszczenia kogos. To jest tak, ze lepiej czasami nic nie mowic, bo oni tu wokol zaraz beda chcieli to dla ciebie zalatwic, nawet jak cos na rybke rzucisz.

Przyklad od Agaty i Krzysia. Przylecieli do Tbilisi i zlapal ich taksowkarz. Od razu powioedzieli, ze jada pociagiem i ze dziekuja za taksowke. Co zrobil taksiarz? Pogodzil sie z tym i spedzil z hnimi pol godziny wwszystkie mozliwe ciekawostki im zdradzajac, gdzie tanio zjesc, jak dojechac gdzies tam marszrutka, czy jakies tam podobne. I zrobil to bo po prostu jest Gruzinem i ma wewnetrzny imperatyw pomagania, goszczenia w swoim kraju.

A wracajac do Kazbegi. Wczoraj po poludniu poszlismy cos zjesc na miasto, znaczy miasteczko, popilismy czacza (to taki ich tutejszy bimber).
I uwaga! Oto co bylo przyczepione do lodowki w tej knajpce, a ktos sie pytal, co tam sadza o Polakach. To tak na poczatek zeby wam pokazac:

Nie ma to tamto. Nasz prezydent ladowal tu, chociaz bylo niebezpiecznie. To jest to, co Gruzini uznaja za prawdziwa przyjazn i szacunek. A wiecie, dla przyjaciela zrobia wszystko.


Wieczorem usiedlismy w ogrodku u Naty i pijac wino i piwo i siedzielismy i gadalismy.

Rano wczesnie (godz. 7) pobudka i ruszamy do Tsmindy Sameby. Przypadkowo wybralismy swietna trase.Zamiast krotka, ale bardzo stroma prosto do klasztoru i do tego z gorszymi widokami, omylkowo poszlismy sciezka wzdluz strumienia, lagodniej do gory i z przepieknym i widokami po drodze.

a TO JUZ NA GORZE I JESZCZE JEDNO:

Jutro jedziemy do Juty, tam pieknie ponoc. Bierzemy jeepa na 4.
Nakhvamdis (Do widzenia).
I jeszcze gaumardzios (na zdrowie) jesli macie czym wzniesc toast za Gruzje, za nas i za piekne zycie. Ja wznosze toast gruzinskim winem.